Na bijna twintig jaar oorlog sluiten de Amerikanen in Afghanistan een hoofdstuk af.

Na bijna twintig jaar oorlog sluiten de Amerikanen in Afghanistan een hoofdstuk af.

De enigen die er iets mee zijn opgeschoten, zijn de wapenproducenten en de banken. De banken omdat ze ons het geld leenden met als onderpand de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen, en onze welvaart, waaronder onze oudedagsvoorziening. Hoewel gesproken wordt van een ‘vrede‘, is het een aftocht die minder chaotisch moet verlopen dan destijds in Vietnam. Maar het resultaat is hetzelfde.

Al die politici, columnisten, en ‘pratende hoofden‘ van uiteenlopende ‘Think Tanks‘ die dagelijks hun opwachting maken in de diverse ‘praatprogramma’s‘, die voor die oorlog, en onze betrokkenheid als Nederland hebben gepleit, moeten zich de ogen uit hun kop schamen. Maar dat kun je wel vergeten. Hun wereld is een andere dan de échte wereld. Ze zien ‘lichtpuntjes‘ waar u en ik slechts totale, desolate duisternis zien, of ze hebben gewetenloos hun zakken gevuld terwijl ze elke dag voor de spiegel bleven herhalen: ‘De één zijn dood, is de ander zijn brood‘.

In het gros van de gevallen is het geen miscalculatie. Ze hoorden de bezwaren. Ze begrepen waar het toe zou leiden. Maar het was niet in hun belang om uit de pas te lopen. Ik zeg niet dat het stuk voor stuk extreem cynische rakkers zijn die ons moedwillig in het verderf hebben gestort. De overgrote meerderheid van die ‘drones‘ werd op afstand bestuurd, maar ergens in hun achterhoofd zat nog een stukje ‘software‘ uit de tijd dat mensen nog een geweten hadden dat maar bleef opspelen. Zij vertellen zichzelf nu dat het weliswaar allemaal voor niks was, en de problemen in de wereld alleen maar groter heeft gemaakt, maar dat het niet hun schuld is. Maar dat is het natuurlijk wel. Zoals ze ook schuldig zijn aan de toestand in Irak, Libië, Syrië en Oekraïne.

READ ALSO;  Video: Venezuela houdt 8 huursoldaten aan uit de VS aan die een staatsgreep wilde plegen (video)

Ze leren er dan ook niets van. En als die schuldenberg straks omvalt, is het de schuld van ‘Corona‘.

Het is een ziekte. Een mentale aandoening. In zekere zin ongrijpbaar omdat geen logisch argument, noch de feiten, er grip op hebben. Onmiddellijk nadat Bush en zijn regime in Washington de ‘War on Terror‘ afkondigde, wezen nuchtere lieden er op dat het onmogelijk was, omdat terreur een militaire strategie is, en die kun je niet verslaan. Het was paarlen voor de zwijnen. Muziek voor de doven. Een schilderij voor de blinden.

Ooit bouwden we, als ‘westerse‘ plannenmakers voor een betere wereld, Al Qaida op om het seculiere regime in ‘Kabul‘ ten val te brengen, en we ‘wonnen‘. Het bracht ons de Taliban en Al Qaida dat de vleugels uitsloeg. We namen ze mee naar Joegoslavië, waar ze goed van pas kwamen om Bosnië en Kosovo te ‘bevrijden‘. We gaven Bin Laden een contract om Ghadaffi te vermoorden en in Libië een Wahabitische heilstaat van de grond te tillen, maar dat mislukte. Daarom deden we het zelf. Na ‘9/11‘ werd Al Qaida onze favoriete vijand, en een excuus om Afghanistan en Irak onder de voet te lopen, terwijl Bin Laden in Pakistan, bij onze bondgenoot, zijn nagels zat te vijlen in een ruim bemeten, ommuurde woning, niet ver van een zwaar beveiligd hotel waar ik ooit in de lift stond met een Amerikaan die druk was met de ‘War on Terror‘, gezien de documenten die hij achteloos doornam terwijl de lift ons naar onze eigen verdieping bracht. Later is dat hotel bij een aanslag grotendeels verwoest, las ik in de pers. En nu staan we in Libië, Syrië en elders weer als één man achter Al Qaida en de daaraan verwante terreurorganisaties.

READ ALSO;  Democratie: of hoe u een kandidaat kiest bij verkiezingen in de Verenigde Staten

Het lijkt van een afstandje allemaal cynisch en doortrapt, maar het overgrote deel van de ‘drones‘ die ons voorgaan in die eindeloze oorlog zijn zich van geen kwaad bewust. Ze zijn loyaal. In elk geval zolang iemand de rekeningen betaalt en hen zo nu en dan een mooie bonus toestopt, of een schouderklopje geeft. Hun mogelijke ‘Neurenberg‘ boezemt geen ontzag in, omdat ze goede bedoelingen en grote belangen hebben. Oorlog is helemaal hun ‘ding‘. Het is hun brood en boter. Ze leven bij de code van het slachtveld: ‘Eten of gegeten worden!‘, en ‘All is fair in love and war‘, zoals John Lyly in de zestiende eeuw noteerde in ‘Euphues‘. Een roman over een opportunistische student die ernstig, religieus en belerend is, maar de hand niet omdraait voor het besodemieteren van zijn vriend waar ze elkaar de liefde voor dezelfde vrouw (olie) betwisten. Waarna die vrouw er met een derde vandoor gaat en de twee gewezen vrienden elkaar weer snikkend in de armen vallen. Dat we ruim vierhonderd jaar later evolutionair nog niet veel zijn opgeschoten, en niks geleerd hebben, mogen we onszelf best aanrekenen.

Lyle gaf ons het woord ‘eufemisme‘, waarmee we aanduiden dat iets mooier, vriendelijker, of minder onaangenaam wordt voorgesteld dan het in werkelijkheid is. Voorzover het de ‘loyalen‘ betreft is dat in deze tijd van toepassing op hun verhaal. Dichter bij het vuur is het uitgekookt Orwelliaans.

CATEGORIES
TAGS
Share This

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus (0 )