Herinnering en behoud van de Cubaanse revolutie

Herinnering en behoud van de Cubaanse revolutie

In het licht van de Amerikaanse interventie in Latijns-Amerika wordt het behoud van de Cubaanse revolutie belangrijker dan ooit. 1 januari markeert de 61e verjaardag van de revolutionaire triomf – een proces dat de Cubanen hebben volgehouden door hun afwijzing van neoliberalisme en imperialisme. Tot ergernis van de VS luidde de dood van Fidel Castro slechts een nieuwe fase in waarin Cubanen zich meer bewust zijn geworden van hoe belangrijk het is om hun nationale en historische geheugen te bewaren.

Het saboteren van de Cubaanse revolutie blijft zelfs na 61 jaar een Amerikaanse prioriteit. Latijns-Amerika bevindt zich opnieuw in de greep van politieke veranderingen; Chili en Bolivia vertegenwoordigen momenteel het spectrum van neoliberale en imperialistische inmenging. In Chili zijn de mensen niet langer ondergeschikt aan een staat die prioriteit geeft aan de erfenis van dictator Augusto Pinochet. Aanhoudende opstanden wijzen in de richting van de bouw van een nieuw Chili, zoals wijlen president Salvador Allende ooit voorspelde. Bolivia daarentegen beleeft de vroege stadia van meedogenloos geweld dat wordt ontketend door de door de VS gesteunde staatsgreep.

Ondanks de illegale blokkade, de pogingen tot Amerikaanse infiltratie en inmenging in zijn regionale en internationalistische programma’s, verzet Cuba zich zowel tegen het VS-imperialisme als door consequent voort te bouwen op de erfenis van Fidel.

In zijn toespraak in 1960 tot de Algemene Vergadering van de VN verklaarde Fidel : “Koloniën spreken niet. Kolonies zijn niet bekend totdat ze de gelegenheid hebben om zich te uiten. Dat is de reden waarom onze kolonie en haar problemen onbekend waren bij de rest van de wereld. ‘ Uitbuiting door de VS en de afwezigheid van Cubaanse politieke onafhankelijkheid vóór de revolutionaire triomf zorgden voor de achteruitgang van een natie door ongelijkheid te bevorderen wat betreft toegang tot basisdiensten en -behoeften. Ondertussen vormden Cubaanse armoede en analfabetisme voorafgaand aan de revolutie de basis voor de VS om gedeeltelijk te gedijen op Cuba’s economische en sociale achteruitgang.

De consistentie van Fidel bij het bereiken van de revolutionaire doelen verijdelde de Amerikaanse plannen. Internationalisme was de volgende stap in het consolideren van de revolutie, die Cuba tot stand bracht door zijn afwijzing van militarisme, door zich te concentreren in plaats van het steunen van antikoloniale strijd en het opbouwen van maatschappelijke stichtingen. Cuba exporteerde zijn revolutie terwijl de VS bezig was met het promoten van een interventionistische agenda. Tientallen jaren later is de Amerikaanse tactiek niet veranderd. Cuba daarentegen is zich bewust geworden van het belang van het behoud van zijn revolutionaire erfgoed en tegelijkertijd de prestaties van de revolutie tot nu toe te verdedigen, zowel nationaal als internationaal.

Cuba’s gezondheidsprogramma, dat de diensten omvat die door Cubaanse artsen in het buitenland worden aangeboden, is onlangs het doelwit van de VS, wat heeft geleid tot de terugtrekking van medisch personeel uit Bolivia, Brazilië en Ecuador. Cuba’s medische internationalisme is het nieuwste Amerikaanse doelwit; dit gebeurde echter ook onder voormalige Amerikaanse president Barack Obama toen Cubaanse hulp aan de slachtoffers van orkaan Katrina ronduit werd afgewezen. Het grootste contrast kan echter worden afgeleid uit de Amerikaanse en Cubaanse reacties aan de humanitaire behoeften van Haïti na de aardbeving in 2010. In tegenstelling tot de inzet van Amerikaanse troepen, die Fidel toeschreef aan imperialistische ontwerpen tegen de natie, stuurde Cuba honderden artsen en gezondheidswerkers om medische en humanitaire hulp te verlenen zoals vereist. Op dergelijke momenten is het mogelijk om de perceptie van Fidel met betrekking tot de politisering van humanitaire hulp te ontcijferen en hoe de VS regelmatig hebben geprobeerd hun macht tegen Cuba en de landen die het heeft geholpen te benutten.

Het herinneren van de revolutionaire triomf gaat verder dan het jubileumfeest en Fidel. De politieke macht van de revolutie en haar vorderingen op het gebied van agrarische hervorming, gezondheid en onderwijs moeten nu worden gehandhaafd in termen van voortdurende implementatie en collectief geheugen. Cuba heeft een politiek alternatief aangeboden dat de Amerikaanse dominantie afwijst; vandaar de voortdurende pogingen om de verdedigingswerken van het eiland af te breken, vooral in tijden van regionale onrust. Voor Cuba is neoliberaal beleid niet het antwoord. Zolang het een collectieve overeenkomst tussen de regering en het volk kan ondersteunen om Amerikaanse en internationale inmenging te verwerpen, zal de revolutie en het voorbeeld van Fidel de basis blijven leggen voor weerstand en vooruitgang.

READ ALSO;  Bolsonaro faciliteert de Amerikaanse interventie in Latijns-Amerika
CATEGORIES
TAGS
Share This

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus (1 )