Cuba: einde van sancties is belangrijker dan Nobelprijs voor de vrede voor zijn artsen

Cuba: einde van sancties is belangrijker dan Nobelprijs voor de vrede voor zijn artsen

Als erkenning voor de inspanningen van de Cubaanse artsen om landen over de hele wereld te helpen de pandemie van het coronavirus het hoofd te bieden, zijn er aanbevelingen gedaan aan de Henry Reeves Medische Brigade om de Nobelprijs voor de Vrede te krijgen. De brigade is opgericht door de Cubaanse revolutionaire leider Fidel Castro nadat de VS het aanbod van Cuba voor humanitaire hulp na de orkaan Katrina in 2005 hadden afgewezen.

In 2015 werd de Henry Reeves Medical Brigade genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede vanwege haar bijdrage aan de bestrijding van de ebolapandemie, waarbij de medische en humanitaire hulp van Cuba in schril contrast stond met de militarisering van de VS

De prijs brengt zowel erkenning als bekendheid met zich mee. Een van de winnaars is Henry Kissinger, die Chili introduceerde in het neoliberalisme en de dictatuur om te voorkomen dat de Cubaanse revolutionaire invloed zich via democratische verkiezingen over Latijns-Amerika zou verspreiden. Andere winnaars zijn onder meer de VN-vredesmacht die is beschuldigd van verschillende schendingen van de mensenrechten, waaronder seksueel misbruik, en de VN zelf, die afstand heeft gedaan van haar verantwoordelijkheid om het kolonialisme uit te roeien, Barack Obama, onder wiens bewind militaire interventies de Arabische wereld onder het voorwendsel hebben geteisterd. van de Arabische Lente en de EU, die trots is op vredesopbouw en toch de Israëlische kolonisatie en militaire interventies ondersteunt, zoals bepaald door de VS, de VN en de NAVO.

In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is er niets nobels aan de prijs. Het spectrum van winnaars, van individuen die echt een positief verschil hebben gemaakt voor de wereld, tot oorlogsmisdadigers die worden geprezen als vredesleveranciers, duidt op een andere dynamiek dan altruïsme in het spel. De Nobelprijs voor de vrede kan ook een politieke agenda dienen die ver verwijderd is van de revolutionaire principes en praktijken van Fidel, de Cubaanse revolutie en het Cubaanse volk.

Toen de eerste Cubaanse dokters Europa bereikten, ontstond er een gesprek over het beëindigen van de illegale Amerikaanse blokkade op Cuba en nam het af tot minder dan echo’s. Aangezien de pandemie de eerste tekenen van afname in Europa vertoont, volgde de politieke retoriek. Het Cubaanse internationalisme heeft op zichzelf een voorbeeld gesteld voor de hele wereld. De internationale gemeenschap weigert daarentegen de principes die hebben bijgedragen tot het welzijn van de burgers.

Er was weinig kans dat wereldleiders meer zouden bieden dan erkenning van Cuba’s voorbeeldige internationalistische rol. In Europa werden aanvullende surveillance en pushbacks uitgevoerd onder het mom van het voorkomen van een verdere pandemische verspreiding. Militariserende grenzen en de Middellandse Zee bleven aan de orde van de dag.

Cuba heeft zowel een humanitair als een politiek gebaar gemaakt. Levens redden is humanitair. De internationalistische principes die Fidel heeft meegedeeld en geconsolideerd via revolutionaire onderwijsprocessen op het hele eiland zijn politiek. Socialistische principes zijn bewezen als een duurzame oplossing, maar de retoriek is al verschoven van politieke actie naar tijdelijke erkenning van Cuba’s inspanningen om de verspreiding van het coronavirus te beteugelen.

Als de aanbeveling van de Nobelprijs voor de vrede verder wordt uitgewerkt, krijgt de internationale gemeenschap de kans om de erkenning te exploiteren. Decennia lang is de enige concessie die de VN Cuba heeft gegeven, regelmatig stemmen tegen de door de VS opgelegde blokkade, maar geen politieke actie om het isolement te beëindigen.

Trouw aan de laatste oproep van de VNnaar de VS om de illegale blokkade op te heffen, is verwoord in het kader van COVID-19. De verklaring luidt gedeeltelijk: “In de pandemische noodsituatie kan het gebrek aan wil van de Amerikaanse regering om sancties op te schorten, leiden tot een hoger risico op zulk lijden in Cuba en andere landen die het doelwit zijn van de sancties.” Als er geen pandemie van het coronavirus was geweest, zou de VN de urgentie niet hebben gevoeld om een ​​verklaring af te geven waarin werd opgeroepen tot opheffing van de illegale blokkade. De internationale gemeenschap is uitbuitend, maar Cuba reageerde met principes, toewijding en collectieve actie om levens te redden. Een Nobelprijs voor de vrede is verre van bevredigend. Cuba heeft geen compensatie nodig in de vorm van verheerlijkte erkenning, maar een verenigd internationaal front tegen de Amerikaanse blokkade op basis van principes, niet op pandemieën.

READ ALSO;  Cuba leidt de corona-crisis door revolutionair voorbeeld
CATEGORIES
TAGS
Share This

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus (0 )